Kostur sadzeniowy to proste narzędzie używane w pracach odnowieniowych i zalesieniowych. Jego funkcja polega na wykonaniu wąskiej szczeliny w glebie (szpary), chwilowym rozwarciu tej szczeliny i umożliwieniu umieszczenia w niej systemu korzeniowego sadzonki. Z tego powodu poprawna jest odpowiedź: "w szparę".
Metody sadzenia różnią się przede wszystkim tym, jaki kształt ma miejsce umieszczenia korzeni oraz jakie narzędzie je tworzy:
- Sadzenie w szparę – charakterystyczne dla użycia kostura: szczelina jest wąska, a narzędzie umożliwia jej wykonanie bez klasycznego "wykopywania" ziemi.
- Sadzenie w jamkę – kojarzy się z przygotowaniem niewielkiego zagłębienia/jamki, zwykle przez wybranie lub odgarnięcie części gleby. To nie jest typowy efekt pracy kostura.
- Sadzenie w dołek – wymaga wykonania dołu/dołka, co w praktyce częściej wiąże się z użyciem łopaty, szpadla lub innych narzędzi do kopania, a nie z nacinaniem gleby kosturem.
- Sadzenie na placówkach – dotyczy organizacji i rozmieszczenia sadzenia (sposobu prowadzenia prac na powierzchni), a nie tego, jaki kształt ma miejsce posadzenia pojedynczej sadzonki ani jakim narzędziem się je wykonuje.
Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: narzędzie sugeruje metodę. Jeśli w pytaniu pojawia się kostur, najczęściej chodzi o pracę w szczelinie (szparze), czyli technikę "wbij–rozchyl–umieść–dociśnij". To pozwala odróżnić odpowiedzi opisujące kopanie (dołek) od tych opisujących nacinanie/rozchylanie (szpara).
