W kalkulacji produkcji poligraficznej rozróżnia się czynniki, które zmieniają się wraz ze zleceniem, oraz takie, które są kosztami ogólnymi zakładu i nie wynikają bezpośrednio z parametrów pojedynczego nakładu.
"Kolorystyka produktu" (np. liczba kolorów, zadruk jednostronny/dwustronny) wpływa na technologię druku: zmienia liczbę zespołów farbowych, czas przygotowawczo-zakończeniowy, ilość farby, a często także makulaturę rozruchową. To typowy czynnik podnoszący koszt zlecenia.
"Wielkość nakładu" wpływa na koszt, bo skaluje zużycie papieru/arkuszy oraz czas pracy maszyn w druku i obróbce introligatorskiej. Zwykle wraz ze wzrostem nakładu rosną koszty zmienne (materiały, energia, amortyzacja rozliczana na pracę), choć koszt jednostkowy może maleć dzięki rozłożeniu kosztów stałych przygotowania.
"Rodzaj uszlachetnienia" (np. lakierowanie, foliowanie, tłoczenie) dodaje dodatkowe procesy, materiały i czas, więc jest bezpośrednim czynnikiem kosztotwórczym dla danego produktu.
"Pensja drukarza" nie jest parametrem wynikającym z nakładu jako takiego. W wielu sposobach kalkulacji wynagrodzenia personelu produkcyjnego są ujmowane jako koszty stałe/pośrednie (utrzymanie zasobów) i dopiero rozliczane na zlecenia kluczem podziałowym. Dlatego wprost od cech nakładu (kolor, nakład, uszlachetnienie) koszt wykonania zależy, natomiast od samej wysokości pensji drukarza – nie w takim bezpośrednim sensie.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: koszt zlecenia najsilniej zależy od materiałów i operacji technologicznych, a koszty osobowe częściej traktuje się jako element kosztów ogólnych, rozliczanych pośrednio.
