"Wydajność produkcji pary" w praktyce energetycznej bywa rozumiana jako zdolność kotła do wytwarzania określonej ilości pary w jednostce czasu (np. w t/h). Przy takim ujęciu kotły rusztowe są zazwyczaj rozwiązaniem o najniższej wydajności wytwarzania pary, ponieważ palenisko rusztowe ma ograniczoną intensywność spalania i gorsze warunki do bardzo dużych obciążeń cieplnych w porównaniu z technologiami stosowanymi w dużych jednostkach.
Odpowiedź "Rusztowe." jest poprawna, bo kotły z paleniskiem rusztowym historycznie i eksploatacyjnie kojarzone są z mniejszymi mocami oraz mniejszą produkcją pary. Ograniczenia wynikają m.in. z charakteru podawania paliwa i przebiegu spalania na ruszcie.
- Odpowiedź "Fluidalne." jest błędna, ponieważ technologia fluidalna jest powszechnie stosowana jako rozwiązanie pozwalające na stabilne spalanie (także paliw trudniejszych) i może pracować w jednostkach o większej wydajności wytwarzania pary niż typowe kotły rusztowe.
- Odpowiedź "Pyłowe." jest błędna, bo kotły pyłowe są typowe dla dużych bloków energetycznych i umożliwiają wysokie moce oraz dużą intensywność spalania, co przekłada się na wysoką wydajność wytwarzania pary.
- Odpowiedź "Komorowe." jest błędna w tym zestawie, bo sama cecha "komorowe" nie musi oznaczać najniższej wydajności; w praktyce nie jest to tak jednoznaczny wyróżnik jak rusztowe/pyłowe/fluidalne w kontekście dużych zdolności produkcyjnych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się trzy technologie kojarzone z energetyką zawodową i duże moce (pyłowe, fluidalne) oraz jedna z kotłów mniejszych/"starszej" technologii (rusztowe), a pytanie dotyczy najniższej wydajności produkcji pary, zwykle wybiera się rozwiązanie rusztowe. Trzeba jednak uważać, bo gdyby pytanie dotyczyło sprawności, rozstrzygnięcie mogłoby wymagać dodatkowych danych.
