Wyłącznik instalacyjny nadprądowy ma dwa podstawowe "tory" zadziałania: człon przeciążeniowy (zwłoczny) oraz człon zwarciowy (bezzwłoczny). W praktyce przypadkowe zadziałanie przy włączaniu urządzenia o ciężkim rozruchu wynika najczęściej z tego, że krótki, duży prąd rozruchowy zostaje błędnie potraktowany przez człon bezzwłoczny jako zwarcie.
Dlatego przy odbiornikach o dużym prądzie udarowym dobiera się charakterystykę, która dopuszcza większy prąd w krótkim czasie bez natychmiastowego wyzwolenia. Charakterystyka D jest przeznaczona do obciążeń o dużych prądach rozruchowych (np. część napędów, sprężarki, urządzenia o dużej bezwładności), więc daje największą odporność na niepożądane wyłączenia przy starcie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Charakterystyka B – zadziała najszybciej przy mniejszych prądach udarowych, co jest korzystne dla obwodów o małych prądach rozruchowych, ale zwiększa ryzyko wyzwalania przy ciężkim rozruchu.
- Charakterystyka C – jest "pośrednia" i często stosowana uniwersalnie, jednak przy bardzo dużych prądach rozruchowych nadal może wyzwalać przy załączaniu.
- Charakterystyka Z – jest stosowana tam, gdzie wymagana jest wysoka czułość (mniejsze prądy powodują szybszą reakcję), więc tym bardziej nie sprzyja odbiornikom z dużym inrush.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "ciężki rozruch", "duży prąd rozruchowy" lub częste wyzwalanie przy załączaniu, zwykle szukasz charakterystyki o większej tolerancji na prąd udarowy, czyli D.
