Wzbogacanie grawitacyjne polega na rozdzielaniu ziaren w polu grawitacyjnym (często w ośrodku wodnym) na podstawie różnic gęstości, wielkości i kształtu ziaren, co przekłada się na różne prędkości opadania i zachowanie w strumieniu ośrodka. Do tej grupy zalicza się m.in. stoły koncentracyjne, osadzarki oraz różne separatory wykorzystujące przepływ i sedymentację.
Odpowiedź "Maszyna flotacyjna" jest poprawna, ponieważ flotacja nie jest metodą grawitacyjną. W procesie flotacji rozdział zachodzi dzięki właściwościom powierzchniowym ziaren (zwilżalność, hydrofobowość/hydrofilowość) i działaniu pęcherzyków powietrza oraz odczynników. Mechanizm separacji nie opiera się na różnicach ciężaru właściwego w taki sposób jak w klasycznych urządzeniach grawitacyjnych.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo dotyczą urządzeń, które w praktyce są kojarzone z grawitacyjnymi metodami wzbogacania:
- "Stół koncentracyjny" rozdziela materiał w warstwie na płycie/stałym blacie, wykorzystując drgania i przepływ wody; ziarnom o większej gęstości łatwiej "utrzymać się" w strefie koncentratu.
- "Separator strumieniowy" (różne odmiany separatorów wykorzystujących przepływ ośrodka) opiera rozdział na zachowaniu ziaren w strumieniu i ich sedymentacji, co jest typowym podejściem grawitacyjnym.
- "Osadzarka tłokowa" jest odmianą osadzarki, gdzie pulsacje ośrodka powodują uwarstwienie ziarna; cięższe frakcje trafiają do koncentratu, lżejsze do odpadu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "grawitacyjne", szukaj urządzeń bazujących na gęstości/sedymentacji. Jeżeli odpowiedź dotyczy pęcherzyków powietrza i odczynników – to zwykle flotacja, czyli metoda niegrawitacyjna.
