Separacja elektryczna w przeróbce kopalin jest metodą rozdziału ziaren wykorzystującą oddziaływanie sił elektrostatycznych w polu elektrycznym. W praktyce spotyka się rozwiązania, w których ziarna uzyskują ładunek (np. przez kontakt/ocieranie lub kontakt z elektrodą), a następnie w polu elektrycznym są przyciągane/odpychane z różną intensywnością. Skutkiem jest rozdzielenie strumienia materiału na frakcje kierowane do różnych odbiorników.
Na schemacie separatora elektrycznego typowo widać:
- elektrody (układ wytwarzający pole elektryczne),
- źródło/zasilanie wysokiego napięcia lub część wskazującą na jego obecność,
- strefę działania pola (miejsce rozdziału),
- tor podania materiału (zasobnik, podajnik, rynna) oraz co najmniej dwa miejsca odbioru produktów rozdziału.
Odpowiedź "C" jest poprawna, ponieważ odpowiada rysunkowi, na którym występują kluczowe cechy separacji elektrycznej: elementy odpowiadające za wytworzenie pola elektrycznego oraz strefa rozdziału strumienia ziaren na produkty.
Pozostałe rysunki są niepoprawne, bo przedstawiają urządzenia/układy o innym mechanizmie działania lub bez elementów koniecznych do separacji elektrycznej. Najczęstsze pomyłki dotyczą:
- separacji magnetycznej – oczekuje się wtedy magnesów/układu magnetycznego, a nie elektrod,
- separacji grawitacyjnej – dominują różnice gęstości i ruch w ośrodku (woda/powietrze), a nie pole elektryczne,
- klasyfikacji przesiewaniem – rozdział odbywa się na sitach, bez strefy pola elektrycznego.
Wskazówka egzaminacyjna: zanim wybierzesz rysunek, poszukaj najpierw "znaków rozpoznawczych" metody, czyli elektrod i zasilania HV. Sam kształt obudowy (np. bęben) bywa podobny w różnych maszynach, więc o wyborze powinny decydować elementy funkcjonalne.
