Metoda Eye-tracking (oko-kamera) polega na rejestrowaniu zachowań wzrokowych odbiorcy podczas kontaktu z reklamą. Urządzenie (kamera/okulograf stacjonarny lub okulary z kamerą) śledzi położenie spojrzenia, co pozwala określić m.in. punkty fiksacji (gdzie wzrok zatrzymuje się najdłużej), czas fiksacji (jak długo) oraz ścieżkę skanowania (w jakiej kolejności elementy reklamy są oglądane). W praktyce wyniki przedstawia się często jako mapy cieplne (heatmapy) lub wykresy ścieżki spojrzenia (gaze plot), co ułatwia ocenę czytelności i hierarchii informacji w kreacji.
Odpowiedź "Psychogalwaniczną" dotyczy pomiaru reakcji skórno-galwanicznej (zmian przewodnictwa skóry), która jest wskaźnikiem pobudzenia emocjonalnego, a nie bezpośrednio kierunku patrzenia. Tego typu badanie opiera się na elektrodach/czujnikach na skórze, a nie na śledzeniu oczu.
Odpowiedź "Audiometryczną" odnosi się do badania słuchu lub percepcji bodźców dźwiękowych. Może mieć zastosowanie w ocenie elementów audio (np. spotów radiowych), ale nie identyfikuje wzrokowej uwagi odbiorcy wobec elementów obrazu w reklamie.
Odpowiedź "VOPAN (analiza wysokości głosu)" wskazuje na analizę cech głosu (np. wysokości, modulacji) w reakcji na bodźce. Taka metoda może wspierać analizę emocji lub stresu, jednak nie odpowiada na pytanie "gdzie odbiorca patrzył" i nie jest narzędziem do mapowania uwagi wzrokowej na layout reklamy.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na ilustracji widać układ śledzący oczy (kamera skierowana na twarz/oczy, okulary z kamerą, stanowisko z monitorem i okulografem), najczęściej chodzi o eye-tracking. Jeśli widać elektrody na skórze — bardziej prawdopodobny jest pomiar reakcji skórnej (GSR).
