Ziemniaki podkiełkowane mają wytworzone kiełki, które łatwo ulegają uszkodzeniu (otarciu lub złamaniu) podczas transportu i podawania w maszynie. Dlatego do ich wysadzania wybiera się taką sadzarkę, która:
- pobiera sadzeniaki możliwie łagodnie (bez agresywnych elementów zgarniających i bez długiego "szorowania" po powierzchniach),
- odkłada bulwy precyzyjnie do bruzdy, ograniczając upadki z wysokości i uderzenia,
- zapewnia równą odległość sadzenia i stabilną pracę w redlinie.
Odpowiedź "Maszyna B" jest uzasadniona tym, że odpowiada rozwiązaniu o bardziej zaawansowanej konstrukcji (rama i elementy prowadzące/podające), co typowo wiąże się z większą precyzją oraz możliwością delikatniejszego podawania sadzeniaków podkiełkowanych.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w tym sensie, że odnoszą się do rozwiązań mniej odpowiednich dla materiału podkiełkowanego: mogą powodować większe uszkodzenia kiełków (np. przez gwałtowniejsze przemieszczanie bulw, większe uderzenia, mniej kontrolowany zrzut) albo nie zapewniać wystarczającej precyzji odkładania. Typowym błędem jest wybór sadzarki "uniwersalnej" dla zwykłych sadzeniaków bez uwzględnienia, że kiełki są elementem wrażliwym i to one decydują o wymaganiach wobec aparatu sadzącego.
W praktyce przed pracą warto dodatkowo ocenić: stan elementów podających (czy nie mają ostrych krawędzi), płynność napędu, wysokość zrzutu do bruzdy oraz prędkość roboczą – zbyt duża prędkość często zwiększa liczbę uszkodzeń kiełków.
