Ocena samodzielności pacjenta w zakresie przemieszczania się z łóżka na krzesło dotyczy tzw. transferu, czyli jednej z kluczowych umiejętności funkcjonalnych niezbędnych do bezpiecznego funkcjonowania w codziennym życiu. Do oceny podstawowych czynności dnia codziennego (ADL) stosuje się Skalę Barthel (indeks Barthel), która obejmuje m.in. takie obszary jak jedzenie, higiena, ubieranie, poruszanie się oraz właśnie transfer łóżko–krzesło.
Odpowiedź "Barthel" jest właściwa, ponieważ ta skala została opracowana jako narzędzie ilościowej oceny stopnia zależności pacjenta w podstawowych aktywnościach i jest używana w planowaniu opieki oraz monitorowaniu zmian funkcjonalnych.
Pozostałe propozycje nie pasują do tego celu:
- "Lawtona" odnosi się do skali IADL (czynności złożone), takich jak robienie zakupów, korzystanie z telefonu czy gospodarowanie lekami. To inne "piętro" samodzielności niż transfer podstawowy.
- "Glasgow" (GCS) ocenia poziom świadomości na podstawie reakcji: otwierania oczu, odpowiedzi słownej i ruchowej. Nie mierzy samodzielności w przemieszczaniu.
- "Apgar" to skala oceny stanu noworodka bezpośrednio po urodzeniu (np. oddech, czynność serca, napięcie). Nie ma związku z oceną transferu u osoby dorosłej.
W praktyce opiekuna medycznego poprawne rozpoznanie skali jest ważne, bo wpływa na sposób dokumentowania stanu pacjenta, planowanie pomocy przy transferze, dobór asekuracji i zapobieganie upadkom.
