Skala Barthel (Barthel Index) jest narzędziem oceny funkcjonalnej, które opisuje, w jakim stopniu pacjent radzi sobie samodzielnie z podstawowymi czynnościami dnia codziennego. W praktyce opiekuna medycznego taka ocena pomaga ustalić, czy i jakiej pomocy wymaga podopieczny podczas karmienia, utrzymania higieny, ubierania, korzystania z toalety, przemieszczania się i innych typowych aktywności.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: "samodzielności"?
Bo wynik w skali Barthel odzwierciedla poziom niezależności w wykonywaniu ADL, czyli realną potrzebę wsparcia ze strony opiekuna lub rodziny. To bezpośrednio przekłada się na plan opieki, dobór czynności pielęgnacyjno-opiekuńczych i obserwację postępów lub pogorszenia sprawności.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "zagrożenia odleżynami" – ryzyko powstania odleżyn ocenia się innymi skalami służącymi do szacowania ryzyka uszkodzeń skóry. Skala Barthel nie jest zbudowana jako narzędzie prognostyczne ryzyka odleżyn, tylko jako opis aktualnej sprawności w ADL.
- "niepełnosprawności" – pojęcie niepełnosprawności jest szersze (może dotyczyć różnych sfer funkcjonowania i przyczyn), a skala Barthel dotyczy konkretnie samodzielności w podstawowych czynnościach. Pacjent może mieć formalnie orzeczoną niepełnosprawność, a jednocześnie różny poziom samodzielności w ADL.
- "zagrożenia udarem mózgu" – ocena ryzyka udaru wymaga analizy czynników klinicznych (np. chorób współistniejących) i nie jest celem skali Barthel. Barthel opisuje funkcjonowanie, a nie prawdopodobieństwo wystąpienia ostrego incydentu neurologicznego.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj, że Barthel = codzienne czynności i potrzeba pomocy. Jeśli odpowiedź dotyczy "ryzyka" powikłań (odleżyny, upadki, udar), to zwykle chodzi o inne narzędzia niż Barthel.
