Technika ciągnienia w przemyśle szklarskim polega na formowaniu szkła w procesie ciągłym, w którym wyrób jest "wyciągany" (ciągnięty) z masy szklanej i utrzymuje stały lub powtarzalny przekrój na długości. Dlatego z ciągnieniem najczęściej wiąże się wyroby o charakterze długim i powtarzalnym (typowo: pręty, rury, profile), gdzie kluczowa jest ciągłość procesu i stabilizacja wymiarów w trakcie wyciągania.
Odpowiedź "Odlewania" jest niepasująca, gdy wyrób ma cechy typowe dla procesu ciągłego. Odlewanie polega na wlewaniu lub dozowaniu porcji masy do formy, a więc wytwarza się elementy w sposób porcjowany, zwykle o określonej objętości i kształcie nadanym przez formę. To inny "ślad technologiczny" niż przy ciągnieniu.
Odpowiedź "Prasowania" również odnosi się do kształtowania w formie, gdzie masa szklana jest dociskana stemplem. Technika ta jest typowa dla wyrobów formowych (o określonym kształcie nadanym narzędziem), a nie dla długich, ciągłych odcinków o stałym przekroju.
Odpowiedź "Rozwiercania" jest błędna z definicji: rozwiercanie to obróbka skrawaniem służąca do wykańczania i dokładnego powiększania otworów. Nie jest to metoda formowania wyrobu szklanego, tylko ewentualny etap obróbki elementu już ukształtowanego (i w praktyce nie jest typowym sposobem nadawania kształtu podstawowego wyrobom szklanym).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli wyrób na ilustracji wygląda na ciągły i ma powtarzalny przekrój, w pierwszej kolejności rozważaj ciągnienie. Jeśli kształt jest "zamknięty" i jednoznacznie narzucony przez formę (porcjowanie masy), częściej będzie to prasowanie lub odlewanie.
