Mechaniczne formowanie wyrobów szklanych polega na nadawaniu kształtu szkłu w formach z użyciem urządzeń i maszyn. W praktyce przemysłowej dotyczy to przede wszystkim wyrobów produkowanych w dużych seriach, gdzie liczy się powtarzalność wymiarów i kształtu, duża wydajność oraz możliwość automatycznej kontroli jakości.
Odpowiedź "Przezroczysta butelka o prostym, eleganckim kształcie." pasuje do wyrobu typowego dla produkcji mechanicznej: butelki są klasycznym przykładem szkła opakowaniowego wytwarzanego w formach na liniach automatycznych. Takie wyroby zwykle mają regularny, powtarzalny kształt i są projektowane tak, by dało się je niezawodnie formować w cyklu maszynowym.
Pozostałe propozycje (A, C, D) w tego typu zadaniach zwykle przedstawiają wyroby, których cechy sugerują inną technikę (np. większy udział ręcznego kształtowania, metody specjalne lub wykończenie charakterystyczne dla procesów niebędących typową produkcją maszynową w formach). Aby poprawnie rozwiązać zadanie na egzaminie, warto kierować się poniższymi kryteriami:
- Przeznaczenie wyrobu: opakowania (butelki, słoiki) bardzo często powstają mechanicznie.
- Powtarzalność: seryjne wyroby maszynowe są zwykle bardzo jednorodne w proporcjach i geometrii.
- Technologiczna "logika" kształtu: kształt butelki jest zwykle dopasowany do formowania w formie oraz do późniejszej eksploatacji (transport, nalewanie, zamykanie).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli wśród rysunków jest typowy wyrób opakowaniowy (butelka) i pozostałe wyglądają na wyroby o bardziej "rękodzielniczym" charakterze, to najczęściej właśnie opakowanie jest przykładem mechanicznego formowania.
