W protokole RIP (zarówno w RIPv1, jak i RIPv2) metryka trasy jest oparta o liczbę przeskoków (hop count), czyli ile routerów trzeba "przejść", aby dotrzeć do sieci docelowej. Jest to klasyczny przykład protokołu wektora odległości.
W RIP obowiązuje istotne ograniczenie: największa użyteczna metryka to 15. Oznacza to, że trasy o koszcie 1–15 są traktowane jako osiągalne, przy czym większa liczba przeskoków oznacza gorszą trasę.
Wartość 16 ma w RIP znaczenie specjalne. Jest zarezerwowana jako infinity, czyli znacznik, że trasa jest nieosiągalna. Gdy router stwierdzi, że dana droga do sieci przestała działać, może rozgłosić tę informację ustawiając metrykę na 16 (w praktyce wiąże się to z mechanizmami typu "zatruwanie" informacji o trasie), aby przyspieszyć konwergencję i ograniczać ryzyko pętli.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "15" to najwyższa metryka, przy której trasa jest jeszcze uznawana za osiągalną. To częsta pułapka: uczniowie pamiętają limit 15 i mylą go z oznaczeniem nieosiągalności.
- "14" to zwykła wartość metryki (osiągalna trasa o dość dużej liczbie przeskoków), nie jest to znacznik stanu "unreachable".
- "1" oznacza trasę bardzo "bliską" (zwykle przez jeden router), a więc jest przeciwieństwem nieosiągalności.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj parę 15 = maksimum osiągalne oraz 16 = nieosiągalne. To dwie różne informacje o metryce w RIP.
