Spiek stosowany jako wsad do procesu wielkopiecowego powinien zachowywać odpowiednią odporność mechaniczną. W praktyce oznacza to, że materiał ziarnisty nie może nadmiernie się kruszyć ani ścierać w czasie transportu, przesypywania, składowania i podczas zasypu do wielkiego pieca. Zbyt łatwa degradacja powoduje powstawanie drobnych frakcji i pyłów, co pogarsza warunki przepływu gazów w złożu i utrudnia stabilną pracę urządzenia.
Metodą badawczą, która bezpośrednio odnosi się do tak rozumianej wytrzymałości użytkowej spieku, jest próba bębnowa. Jej sens polega na poddaniu próbki wielokrotnym oddziaływaniom mechaniczno-udarowym w obracającym się bębnie, a następnie ocenie stopnia rozdrobnienia/ścierania (np. poprzez analizę uziarnienia po próbie). To badanie odpowiada na pytanie, jak materiał zachowa się w realnych warunkach obróbki i transportu materiałów wsadowych.
- Odpowiedź "Próbę bębnową." jest właściwa, bo jest to test mechaniczny ukierunkowany na odporność na kruszenie i ścieranie, czyli kluczowe składowe wytrzymałości spieku jako materiału ziarnistego.
- "Oznaczenie porowatości." opisuje cechę struktury materiału. Porowatość może wpływać na własności mechaniczne, ale sam pomiar nie jest sprawdzeniem wytrzymałości w warunkach obciążeń.
- "Oznaczenie gęstości pozornej." to parametr fizyczny związany z budową i zagęszczeniem, jednak również nie stanowi bezpośredniej próby odporności na niszczenie mechaniczne.
- "Pomiar temperatury topnienia." dotyczy własności termicznej i nie odpowiada na problem degradacji mechanicznej materiału przed wejściem do stref wysokich temperatur. Nie służy do oceny wytrzymałości spieku w obrocie materiałowym.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się spiek jako wsad i słowo "wytrzymałość", najczęściej chodzi o odporność na rozdrabnianie/ścieranie w transporcie i zasypie, a więc o badanie mechaniczne symulujące te warunki.
