W treści zadania kluczowe jest sformułowanie: "zasygnalizowanie zadziałania tylko jednego z trzech sensorów". Logicznie oznacza to warunek typu exactly one: w danej chwili prawdą ma być dokładnie jeden sygnał wejściowy, a pozostałe dwa mają być fałszywe. Jeżeli jednocześnie zadziałają dwa sensory (albo wszystkie trzy), to sygnalizacja "tylko jednego" nie powinna się pojawić, bo nie da się wskazać jednoznacznie pojedynczego sensora.
Zależnością, która odpowiada idei "dokładnie jeden z wielu", jest alternatywa wykluczająca (XOR). Dla dwóch zmiennych XOR jest prawdziwe wtedy, gdy jedna z nich jest prawdziwa, a druga fałszywa. W praktyce sterowania (np. w programie PLC) rozszerza się to na kilka wejść jako warunek, że dokładnie jedno wejście jest w stanie 1.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "Alternatywa" (OR) daje wynik prawdziwy już wtedy, gdy zadziała co najmniej jeden sensor, ale także wtedy, gdy zadziałają dwa lub trzy jednocześnie. To łamie wymaganie "tylko jednego".
- "Koniunkcja" (AND) wymaga jednoczesnej prawdziwości wszystkich warunków (w uproszczeniu: wszystkich wejść). To jest przeciwne do oczekiwania, bo sygnalizacja pojawiłaby się dopiero przy wielu aktywnych sensorach naraz.
- "Równowartość" (XNOR/equivalence) opisuje sytuację zgodności stanów (np. oba 0 albo oba 1 dla dwóch zmiennych). Nie koduje ona warunku "dokładnie jedno" i dla większej liczby wejść prowadzi do sygnalizacji stanów "wszystkie takie same", a nie "jeden aktywny".
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pada "tylko jeden", "dokładnie jeden", "jednoznacznie jeden z sygnałów" – najczęściej chodzi o XOR lub o logikę "one-hot". Gdy pada "co najmniej jeden" – to zwykle OR.
