O "najlepszych własnościach termoizolacyjnych" przegrody decyduje przede wszystkim to, jak skutecznie ogranicza ona przepływ ciepła. W praktyce porównuje się to przez łączny opór cieplny R (im większy R, tym lepsza izolacyjność) albo równoważnie przez współczynnik U (im mniejszy U, tym lepiej). W typowych zadaniach szkolnych, gdy podane są opory poszczególnych warstw, stosuje się sumowanie: Rcałk = R1 + R2 + …
Dla odpowiedzi "Ściana A" podano warstwy: pustak ceramiczny (0,76 m²K/W), cegła pełna (0,36 m²K/W), wełna mineralna (1,25 m²K/W) oraz pustak poryzowany (2,18 m²K/W). Po dodaniu otrzymujemy R = 4,55 m²K/W. Taka wartość oznacza największy opór dla przepływu ciepła, a więc najlepszą termoizolacyjność spośród porównywanych przegród.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, jeżeli dają mniejszy łączny opór cieplny (albo większy U). Typowe błędy przy takich wariantach to: sugerowanie się tylko grubością muru, nieuwzględnienie wszystkich warstw (np. pominięcie izolacji lub jednej warstwy konstrukcyjnej) albo pomylenie kryterium i wybór ściany o największym U zamiast o największym R.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal kryterium porównania (R: "najwięcej" lub U: "najmniej"), a następnie konsekwentnie porównaj wszystkie warianty tą samą metodą. Jeśli w danych są już podane opory warstw w m²K/W, wystarczy poprawnie je zsumować.
