Wymagane działanie jest następujące: po naciśnięciu przycisku S1 wyjście Q ma się uaktywnić, a po puszczeniu S1 ma pozostać aktywne jeszcze 20 s i dopiero potem się wyłączyć. Taki opis odpowiada logice opóźnionego wyłączenia (podtrzymanie po zaniku sygnału sterującego).
W praktyce realizuje się to timerem, w którym czas zwłoki jest ustawiany parametrem PT (czas zadany). Z kolei ET jest zwykle wartością "czas upływu" (bieżący stan odmierzania) i służy do diagnostyki lub dalszych obliczeń, ale nie zastępuje nastawy czasu zadziałania/odpadania.
Dlatego odpowiedź "Ustawić parametr PT = 200 bez zmiany typu timera." jest spójna z ideą zmiany nastawy czasu bez ingerencji w logikę bloku. W wielu środowiskach PLC wartość odpowiadająca 20 s może wymagać przeskalowania (np. 200 jednostek po 0,1 s), co tłumaczy liczbę "200" w nastawie PT.
Pozostałe propozycje są typowymi pułapkami:
- "Zmienić typ timera na TON..." – TON realizuje opóźnione załączenie po pojawieniu się sygnału, a nie podtrzymanie po jego zaniku, więc nie spełnia warunku "20 s po zwolnieniu".
- "...TON z PT = 200" – nawet jeśli skala czasu byłaby zgodna, problemem pozostaje mechanizm TON (zwłoka załączenia), a nie sama liczba w PT.
- "Zmienić parametr ET na %VW20..." – ET jest zwykle wyjściem informacyjnym timera; przypisanie go do rejestru może być użyteczne do odczytu, ale nie zmienia czasu podtrzymania ani nie realizuje wymaganego zachowania wyjścia Q.
Na egzaminie warto zapamiętać: PT = nastawa czasu, ET = czas upływu, a kluczowym słowem w treści jest "po zwolnieniu", które kieruje w stronę opóźnienia wyłączenia (podtrzymania po zaniku sygnału).
