Współczynnik załamania światła jest cechą fizyczną cieczy zależną m.in. od składu chemicznego, stężenia, temperatury i długości fali. Jeśli celem jest identyfikacja ciekłej substancji organicznej na podstawie pomiaru współczynnika załamania, właściwym przyrządem jest refraktometr zanurzeniowy (ogólnie: refraktometr), ponieważ jest skonstruowany do bezpośredniego wyznaczania tej wielkości.
W praktyce laboratoryjnej wynik porównuje się z wartościami referencyjnymi (np. z kart charakterystyki, specyfikacji jakościowej lub tablic właściwości) w określonych warunkach pomiaru. Trzeba pamiętać, że temperatura może istotnie zmieniać odczyt, więc stosuje się korekcję temperaturową lub pomiar w kontrolowanych warunkach.
Odpowiedź "mikroskop skaningowy" jest nieadekwatna, bo mikroskopia skaningowa służy przede wszystkim do obrazowania powierzchni i mikrostruktury, a nie do rutynowego oznaczania współczynnika załamania cieczy. "Mikroskop polaryzacyjny" również dotyczy obserwacji własności optycznych (np. w materiałach anizotropowych), lecz nie jest standardowym aparatem do wyznaczania współczynnika załamania cieczy w analizie procesowej. "Fotometr płomieniowy" wykorzystuje emisję/absorpcję promieniowania w płomieniu i jest typowo kojarzony z oznaczaniem wybranych pierwiastków (np. metali alkalicznych), a nie z pomiarem refrakcji cieczy organicznych.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: jeśli w treści jest "współczynnik załamania" — szukaj refraktometru, natomiast mikroskopy wybiera się do oceny obrazu próbki, a fotometr płomieniowy do analizy składu pierwiastkowego w określonych zastosowaniach.
