Przy założeniu, że prototyp ma te same kształty i tę samą objętość zewnętrzną, o masie w druku 3D decyduje przede wszystkim to, ile materiału rzeczywiście znajduje się wewnątrz modelu. W technologiach typu FDM/FFF większość modeli nie jest pełną, litą bryłą, tylko ma zewnętrzne ścianki (perymetry) oraz wypełnienie o zadanej gęstości.
Odpowiedź "Gęstość wypełnienia wnętrza modelu." jest poprawna, ponieważ zmniejszenie infillu (np. z wysokiego na niski) ogranicza ilość tworzywa w środku przy zachowaniu tej samej powierzchni zewnętrznej, a więc może wyraźnie obniżyć masę. To typowa metoda wykonywania lżejszych modeli pokazowych i prototypów ergonomicznych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do celu pytania:
- "Wysokość pojedynczej warstwy." wpływa głównie na rozdzielczość, gładkość powierzchni, czas druku i czasem wytrzymałość międzywarstwową. Zmiana wysokości warstwy nie jest podstawową metodą uzyskania "dużo niższej masy" przy tej samej bryle; ilość materiału wynika przede wszystkim z geometrii i wypełnienia.
- "Gęstość materiału podporowego." dotyczy podpór, które są elementem pomocniczym i mogą w ogóle nie wystąpić (zależnie od orientacji i kształtu). Ponadto podpory nie są częścią docelowego prototypu po ich usunięciu, więc nie stanowią uniwersalnego sposobu redukcji masy modelu jako takiego.
- "Temperaturę drukowania." dobiera się do materiału i warunków procesu; wpływa na adhezję warstw, jakość i stabilność druku. Sama zmiana temperatury nie powoduje planowej, istotnej redukcji masy przy zachowaniu tej samej geometrii.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się warunek "ten sam kształt i objętość", szukaj parametru, który zmienia ilość materiału w środku, a nie parametrów jakościowych procesu.
