KWALIFIKACJA PGF5 - STYCZEŃ 2021 (test 2)

Opis w pytaniu wskazuje na proces, w którym materiał (zwykle termoplast) jest podgrzewany, następnie wytłaczany przez dyszę o małej średnicy i odkładany kolejnymi ścieżkami, tworząc następujące po sobie warstwy modelu. Taki mechanizm jest charakterystyczny dla technologii określanej akronimem FDM (często opisywanej jako osadzanie topionego materiału).

Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do tego opisu?

• SLS odnosi się do pracy na złożu proszku, gdzie kształt warstwy powstaje przez selektywne oddziaływanie energią (typowo wiązką), a nie przez wytłaczanie tworzywa z dyszy. Kluczowa różnica: proszek i "rysowanie" warstw w proszku zamiast ciągłego strumienia stopionego filamentu.
• DLP jest związane z fotopolimeryzacją żywicy – materiał jest ciekły, a utwardzanie odbywa się światłem. Nie ma tu mechanizmu ekstruzji przez gorącą dyszę ani typowego "sznurka" tworzywa.
• CJP (color/compound jetting) bazuje na proszku i nanoszeniu lepiszcza/środka wiążącego (często z możliwością koloru). Również nie występuje wytłaczanie uplastycznionego tworzywa z dyszy w formie ciągłej ścieżki.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się słowa "gorąca dysza", "wytłaczanie", "uplastycznione tworzywo" i "kolejne warstwy", najczęściej chodzi o metodę ekstruzyjną (FDM). Gdy pojawia się "proszek" – rozważ SLS lub CJP, a gdy "żywica" i "światło/projekcja" – rozważ DLP.