W praktyce DTP i poligrafii jako format przekazania gotowej pracy do drukarni najczęściej wykorzystuje się PDF. Wynika to z tego, że PDF jest formatem "finalnym" (dystrybucyjnym/produkcyjnym): potrafi zawierać w jednym pliku tekst, wektory i rastry oraz zachować wygląd strony niezależnie od komputera odbiorcy. W workflow drukarskim istotne jest także to, że istnieją odmiany PDF przeznaczone stricte do druku (np. rodzina standardów określanych jako PDF/X), które porządkują wymagania prepress.
Dlaczego pozostałe formaty nie pasują do opisu?
- PSD to typowy format roboczy edytora grafiki (warstwy, maski, efekty). Ułatwia pracę i korekty, ale nie jest standardowym formatem przekazywania kompletnej publikacji do naświetlania/drukowania.
- TIFF jest ceniony w poligrafii jako format rastrowy o wysokiej jakości (często bezstratny), jednak zwykle dotyczy pojedynczych obrazów, a nie całości składu (stron, tekstu, wektorów) w standardzie wymiany publikacji. Sam TIFF nie zastępuje kompletnego pliku produkcyjnego publikacji.
- RAW to format "surowych" danych z aparatu/czujnika. Służy do wywołania zdjęcia i korekcji, a nie do przekazywania gotowego materiału w standardzie drukarskim. Zwykle wymaga obróbki i konwersji do formatu produkcyjnego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się kontekst standardu drukarskiego i zapisu gotowej pracy, myśl o formacie wymiany dla prepress (najczęściej PDF, często w odmianie PDF/X). Gdy mowa o pracy warstwowej — to zwykle format roboczy (np. PSD), a gdy o pojedynczym obrazie rastrowym — TIFF lub formaty fotograficzne pochodne z RAW.
