Na rysunku widać dwa węzły procesu: punkt załadunku (dostawca) oraz punkt wyładunku (odbiorca). Między nimi zaznaczono ruch dwukierunkowy: górą jedzie pojazd pełen (z ładunkiem) od dostawcy do odbiorcy, a dołem wraca pojazd pusty do dostawcy. Taki układ oznacza organizację przewozów w układzie "tam i z powrotem" pomiędzy dwoma stałymi punktami.
Elementem, który rozstrzyga o wariancie modelu, są ikony naczep/przyczep przy obu punktach: przy dostawcy oznaczono przyczepę pustą, a przy odbiorcy przyczepę pełną. To wskazuje na wymianę naczep (podstawianie pustej i odbiór pełnej), dzięki czemu ciągnik nie czeka na załadunek/rozładunek. Właśnie ta organizacja pracy środka transportu jest typowa dla modelu wahadłowego‑ciągłego (ciągłość realizacji poprzez ograniczenie przestojów).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Obwodowy – w tym modelu trasa ma charakter pętli obejmującej wiele punktów (kolejne dostawy/odbiorcy na jednym obwodzie). Na schemacie nie ma wielu punktów, tylko dwa.
- Promienisty – wymaga istnienia centralnego huba (magazynu/węzła), z którego realizuje się rozwożenie do wielu odbiorców. Na rysunku nie ma układu "centrum → wiele kierunków", jest relacja 1:1.
- Cross-docking – to technika organizacji przepływu w centrum logistycznym polegająca na przeładunku bez składowania. Nie opisuje ona samej organizacji trasy między dwoma punktami, tylko sposób obsługi towaru w węźle przeładunkowym, którego na schemacie nie pokazano.
W praktyce model wahadłowy‑ciągły stosuje się przy regularnych, powtarzalnych przewozach (np. fabryka–centrum dystrybucyjne), gdy opłaca się utrzymywać obieg naczep i maksymalizować wykorzystanie ciągnika.
