KWALIFIKACJA BUD19 - STYCZEŃ 2020

W tyczeniu punktów pośrednich kluczowe jest rozpoznanie, jakie wielkości są odkładane w terenie i z ilu stanowisk wykonywany jest pomiar.

Odpowiedź "Od przedłużonej cięciwy metodą biegunową." jest właściwa dla schematu, w którym punkt pośredni wyznacza się z jednego stanowiska instrumentu przez:

• ustalenie kierunku (np. w postaci kąta lub azymutu) do punktu tyczonego,
• odłożenie odległości (promienia) do punktu,
• odniesienie tego tyczenia do linii bazowej, którą w tym wariancie opisuje się jako przedłużoną cięciwę.

Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują do takiego układu?

• "Za pomocą wcięć geodezyjnych." wymaga typowo przecięcia co najmniej dwóch kierunków (np. wcięcie kątowe) albo kombinacji kierunków i odległości z różnych punktów nawiązania. Jeśli na rysunku dominuje jedno stanowisko i jedna obserwacja kierunku z odległością, to nie jest to wcięcie.
• "Za pomocą strzałek." odnosi się do schematów, w których punkt określa się przez strzałkę (odchyłkę) odkładaną od cięciwy/osi w sposób charakterystyczny dla konstrukcji geometrycznej, a nie przez typowy pomiar biegunowy (kierunek + odległość).
• "Od przedłużonej cięciwy metodą ortogonalną." sugeruje domiary prostokątne: odciętą wzdłuż linii odniesienia oraz rzędną odkładaną prostopadle. Gdy rysunek pokazuje raczej promień/odległość i kierunek z jednego stanowiska, to właściwsza jest metoda biegunowa, a nie ortogonalna.

Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy na schemacie widać domiary prostopadłe (ortogonalna), czy kierunek i odległość ze stanowiska (biegunowa), czy też przecięcie kilku linii/kierunków (wcięcia).