Metoda Mohra to klasyczna metoda argentometrycznego miareczkowania, stosowana do oznaczania chlorków (a w praktyce często zawartości NaCl) w próbkach, także żywności. Miareczkuje się próbkę roztworem azotanu(V) srebra, a w trakcie reakcji powstaje biały osad chlorku srebra.
Kluczowe jest rozpoznanie, jak wyznacza się punkt końcowy. W metodzie Mohra używa się wskaźnika chromian(VI) potasu. Dopóki w roztworze obecne są jony chlorkowe, dodawane jony srebra są zużywane na strącanie chlorku srebra. Gdy chlorki zostaną całkowicie związane, pojawia się niewielki nadmiar jonów srebra, który reaguje już z jonami chromianowymi, tworząc wyraźnie zabarwiony (ceglastoczerwony) osad chromianu srebra. To zjawisko jest sygnałem zakończenia miareczkowania.
Pozostałe odpowiedzi są typowymi "pułapkami" wynikającymi z mieszania różnych typów miareczkowań:
- Fenoloftaleina jest wskaźnikiem kwasowo-zasadowym (zmienia barwę w zakresie zasadowym), więc nie służy do wyznaczania punktu końcowego w argentometrii.
- Oranż metylowy również jest wskaźnikiem pH (zakres kwaśny), a nie wskaźnikiem reakcji strąceniowej Ag+ z Cl-.
- Skrobia jest wskaźnikiem charakterystycznym dla miareczkowań jodometrycznych/jodometrycznych (kompleks z jodem), nie dla metody Mohra.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać skojarzenie: Mohra → chromian potasu, a wskaźniki pH (fenoloftaleina, oranż metylowy) dotyczą miareczkowań kwas-zasada.
