Kucie matrycowe to proces przeróbki plastycznej, w którym nagrzany wsad (np. stal) jest kształtowany w zamkniętych lub półzamkniętych matrycach. Na młocie kuźniczym odkształcenie powstaje od serii uderzeń, a finalny kształt wyrobu jest w dużej mierze "narzucony" przez gniazdo matrycy.
Dlatego jako poprawny wybiera się taki rysunek, który przedstawia wyrób typowy dla odkuwki matrycowej, czyli element o kształcie przestrzennym, z płynnymi przejściami promieniowymi i geometrią charakterystyczną dla formowania w narzędziu. Często (w zależności od rysunku i sposobu przedstawienia) można kojarzyć odkuwkę matrycową z elementami maszyn: np. dźwigniami, hakami, widłami, częściami mechanizmów – czyli detalami, które uzyskuje się przez uplastycznienie i wypełnienie wnęki matrycy.
Pozostałe rysunki bywają mylące, ponieważ mogą przedstawiać:
- wyroby bardziej "pryzmatyczne" lub o prostych kształtach – takie częściej wykonuje się innymi metodami (np. cięcie/gięcie, kucie swobodne, obróbka skrawaniem po walcowaniu),
- kształty typowe dla odlewania (gdy rysunek sugeruje formę odlewniczą),
- detale cienkościenne, które w praktyce trudniej uzyskać typowym kuciem na młocie w matrycach.
W zadaniach egzaminacyjnych kluczem jest skojarzenie: matryca → wyrób ma kształt wynikający z gniazda narzędzia, a młot → proces uderzeniowy (nie ciągły nacisk jak na prasie). Jeśli na rysunku widać element o "odkuwkowym" charakterze (zaokrąglenia, masywność, forma części mechanizmu), to jest to najlepszy kandydat na wyrób kuty matrycowo.
