Grafika rastrowa (bitmapa) jest zapisem obrazu jako siatki pikseli. Każdy piksel ma swój kolor, więc gdy taki obraz powiększysz, piksele stają się widoczne, a krawędzie obiektów mogą wyglądać na postrzępione ("schodki", aliasing). To jest cecha pewna dla rastra: ograniczona rozdzielczość ujawnia się przy skalowaniu w górę.
Grafika wektorowa opisuje kształty matematycznie (krzywe, wypełnienia). Dzięki temu po powiększeniu krawędzie pozostają gładkie i ostre, bez ujawniania pojedynczych "kwadratów".
Dlatego poprawna jest odpowiedź opisująca rysunek, na którym widać wyraźne piksele/pikselizację (np. czarno-białe okręgi przypominające yin-yang z widoczną "kratką").
Pozostałe rysunki, jeśli mają idealnie gładkie kontury i nie widać w nich struktury pikseli, mogą być wektorowe albo rastrowe w wysokiej rozdzielczości, więc nie dają tak mocnego, jednoznacznego dowodu. Typowy błąd na egzaminie to pomylenie artefaktów kompresji (plamy, "kostki" JPEG) z pikselami wynikającymi z natury rastra — kompresja może dotyczyć także zdjęć i nie zawsze przesądza o intencji wykonania rysunku. Najpewniejszym kryterium pozostaje widoczna struktura pikseli po powiększeniu.
- Wskazówka: jeśli obraz "rozsypuje się" na kwadraty przy przybliżeniu, myśl o rastrze.
- W reklamie: logo i piktogramy zwykle przygotowuje się wektorowo, a zdjęcia produktowe rastrowo.
