Ochrona przeciwprzepięciowa przekształtnika zasilanego z sieci AC ma sens tylko wtedy, gdy układ zabezpieczający realnie ogranicza wartość przepięcia na zaciskach urządzenia i ma zapewnioną drogę odprowadzenia energii. W praktyce oznacza to poprawne włączenie ogranicznika przepięć (SPD) pomiędzy odpowiednimi przewodami (np. L–N oraz/lub do PE, zależnie od układu sieci i klasy ochrony) oraz możliwie krótki, niskorezystancyjny i niskoindukcyjny tor połączeń.
Odpowiedź "C" wskazuje schemat, który nie zapewnia ochrony, ponieważ przedstawione połączenie nie spełnia jednego z podstawowych warunków działania ochrony: brak jest skutecznego ograniczenia napięcia na zaciskach przekształtnika lub brak jest właściwego toru odprowadzenia energii przepięcia (np. do PE/uziemienia), przez co przepięcie nadal pojawia się na urządzeniu.
- Odpowiedzi błędne odpowiadają typowym układom, w których SPD jest wpięty tak, że w chwili przepięcia przejmuje energię i ogranicza poziom napięcia docierający do elektroniki.
- Częstym nieporozumieniem jest uznanie, że samo "dołączenie elementu" zawsze daje ochronę. Jeśli element jest wpięty w niewłaściwe punkty, ma przerwany tor ochronny albo jest podłączony w sposób, który nie obejmuje chronionego obwodu, to nie zadziała zgodnie z przeznaczeniem.
Wskazówka egzaminacyjna: analizując schematy, szukaj odpowiedzi na dwa pytania: (1) czy ogranicznik jest podłączony równolegle do chronionego wejścia (a nie "obok" niego)? (2) czy energia ma gdzie odpłynąć (PE/uziemienie lub właściwa para przewodów w zależności od rozwiązania)? Jeśli na schemacie brakuje jednego z tych warunków, taki wariant zwykle jest odpowiedzią "nie zapewni ochrony".
