Sygnał czujnika indukcyjnego (stosowanego m.in. do pomiaru prędkości lub położenia elementów wirujących) powstaje na skutek zmiany strumienia magnetycznego w cewce. W praktyce na wyjściu takiego czujnika obserwuje się napięcie przemienne, często zbliżone kształtem do sinusa lub pakietu półokresów zależnych od geometrii koła impulsowego.
Typowe cechy, które pozwalają rozpoznać przebieg czujnika indukcyjnego na ilustracji/oscylogramie:
- częstotliwość rośnie wraz z prędkością obrotową (więcej "fal" w tym samym czasie),
- amplituda zwykle rośnie wraz z prędkością oraz maleje przy zbyt dużej szczelinie czujnik–koło,
- sygnał jest generowany przez sam czujnik (nie wymaga zasilania jak wiele czujników elektronicznych), więc nie wygląda jak stabilne napięcie stałe z niewielkimi zakłóceniami.
Odpowiedź "czujnika indukcyjnego." jest poprawna, bo taki właśnie czujnik daje charakterystyczny sygnał AC zależny od ruchu elementu ferromagnetycznego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "tensometru ciśnienia." – czujniki ciśnienia oparte o tensometr/mostek pomiarowy są zwykle elementem układu elektronicznego i na wyjściu (po przetworzeniu) dają sygnał analogowy lub cyfrowy związany z ciśnieniem, a nie przebieg typowo przemienny zależny od prędkości obrotowej.
- "alternatora." – alternator w instalacji 12 V kojarzy się z napięciem stałym ładowania z nałożonymi tętnieniami. Tętnienia są "na" napięciu DC, a nie jako samodzielny przebieg czujnika; ich interpretacja dotyczy raczej jakości prostowania i stanu diod/uzwojeń.
- "czujnika położenia kierownicy." – czujnik kąta skrętu jest zwykle czujnikiem elektronicznym (np. wielościeżkowym, cyfrowym), a jego sygnał ma postać napięć odniesionych do zasilania lub ramek danych; nie jest to typowy sygnał indukcyjny zależny od prędkości.
Wskazówka egzaminacyjna: przy identyfikacji oscylogramów najpierw określ, czy widzisz sygnał AC generowany ruchem (czujniki indukcyjne), czy DC z tętnieniami (ładowanie), czy sygnał zależny od wielkości statycznej (np. ciśnienie, kąt).
