Na mapie topograficznej wysokość (rzędna) punktu można ustalić na dwa najczęstsze sposoby:
- Odczyt rzędnej punktowej – jeśli przy symbolu punktu (tu: oznaczonego literą P) znajduje się liczba wysokości, jest to bezpośrednia wysokość tego punktu.
- Interpolacja z poziomic – gdy punkt nie ma własnej opisanej rzędnej, jego wysokość szacuje się na podstawie położenia między dwiema sąsiednimi poziomicami (warstwicami). Wtedy analizuje się wartości poziomic i określa, jaką część odległości między nimi zajmuje punkt P.
Odpowiedź "257,50" jest poprawna, ponieważ odpowiada wysokości punktu P wynikającej z informacji przedstawionej na dołączonej mapie (opis punktu lub położenie względem poziomic).
Pozostałe wartości są niepoprawne, bo nie zgadzają się z odczytem kartograficznym:
- "243,75" – typowy błąd interpolacji, gdy błędnie przyjmie się inne sąsiednie poziomice albo pomyli kierunek wzrostu wysokości.
- "192,50" – wartość znacząco niższa, często wynika z odczytu z innego obiektu/obszaru mapy lub z pomylenia opisu liczbowego (np. wysokości punktu, numeru obiektu, opisu hydrografii).
- "202,25" – błąd polegający na odczytaniu wysokości z niewłaściwego miejsca (np. z najbliższego punktu wysokościowego zamiast z punktu P) albo na niedokładnej ocenie położenia między warstwicami.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw sprawdź, czy punkt ma własną rzędną (liczbę obok symbolu). Dopiero gdy jej nie ma, wykonuj interpolację i pilnuj, by używać dwóch najbliższych poziomic o znanych wartościach.
