KWALIFIKACJA CHM1 - CZERWIEC 2021

PYTANIE NR 37.
Na podstawie danych w tabeli, przyporządkuj nazwy do oznakowań tworzyw sztucznych.
Ilustracja przedstawia tabelę z oznakowaniami tworzyw sztucznych, która jest częścią pytania egzaminacyjnego dla
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Rozwiązanie polega na odczytaniu z tabeli, jakie nazwy polimerów odpowiadają podanym oznakowaniom (skrótom/symbolom) i zapisaniu par w formacie 1–a, 2–b itd.
Poprawna odpowiedź jest jedyną, w której wszystkie cztery dopasowania są zgodne z tabelą i nie ma przesunięć wierszy ani pomylenia podobnych oznaczeń.

Pełne wyjaśnienie:

Zadanie sprawdza umiejętność identyfikacji tworzyw sztucznych na podstawie oznakowań oraz pracy z danymi w tabeli. W praktyce przetwórstwa oznaczenia (np. skróty literowe, symbole materiałowe lub kody) są używane po to, aby szybko rozpoznać rodzaj polimeru na wyrobie, odpadowej wlewce, granulacie w opakowaniu lub w dokumentacji.

Jak poprawnie rozwiązać zadanie?

  • Krok 1: znajdź w tabeli oznakowanie "1" i odczytaj przypisaną do niego nazwę (a/b/c/d).
  • Krok 2: powtórz to samo dla oznakowań "2", "3" i "4".
  • Krok 3: zapisz wynik jako cztery pary. Upewnij się, że nie przypisałeś tej samej litery do dwóch różnych oznakowań, jeśli tabela wskazuje różne nazwy.

Dlaczego wskazany klucz jest poprawny?
Poprawna odpowiedź to ta, która w 100% odtwarza dopasowanie pokazane w tabeli: każde oznakowanie ma dokładnie jedną, zgodną nazwę. W tym typie zadania nie liczy się "domysł", tylko dokładne odwzorowanie danych źródłowych.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?

  • Błędne dopasowanie 1: zawiera przynajmniej jedną parę niezgodną z tabelą (często wynika to z pomylenia podobnych skrótów lub odczytu z niewłaściwego wiersza).
  • Błędne dopasowanie 2: ma niespójność (np. powtórzenie tej samej litery przy dwóch oznakowaniach albo przypisanie nazwy, która w tabeli dotyczy innego symbolu).
  • Błędne dopasowanie 3: odpowiada typowej pomyłce "przesunięcia" – poprawnie odczytane nazwy są przypisane do złych numerów.

Wskazówka egzaminacyjna: po dopasowaniu sprawdź kontrolnie każdą parę jeszcze raz w tabeli, czytając wiersz od początku do końca. To ogranicza błędy wynikające z pośpiechu i podobieństwa oznaczeń.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
To informacja identyfikująca rodzaj materiału (polimeru) użytego do wykonania elementu. Ułatwia dobór parametrów przetwórstwa, kontrolę jakości oraz segregację i recykling. W zadaniach egzaminacyjnych zwykle dopasowuje się skrót/symbol do pełnej nazwy z tabeli.
1) Odczytaj z tabeli wiersz dla oznakowania 1 i wybierz właściwą nazwę (a–d).
2) Powtórz dla 2, 3 i 4.
3) Zapisz pary w formacie 1–a itd.
4) Zrób kontrolę: każda para musi być zgodna z tabelą.
Wiele oznaczeń różni się jedną literą lub kolejnością znaków, więc mózg "dopowiada" brakujące fragmenty. Dodatkowo działają skojarzenia z praktyki (np. często spotykane tworzywa), które mogą być inne niż to, co jest w tabeli. Pomaga wolne czytanie całego wiersza i kontrola każdej pary.
Tak, jeśli tabela jednoznacznie pokazuje przyporządkowanie. To zadanie weryfikuje wtedy przede wszystkim umiejętność pracy z danymi i poprawnego odczytu oznaczeń. Wiedza materiałowa nadal pomaga, bo pozwala szybciej wychwycić nielogiczne dopasowania i uniknąć "przesunięcia" wierszy.
Najczęściej: (1) przypisanie nazwy z sąsiedniego wiersza (przesunięcie), (2) pomylenie podobnych skrótów, (3) przepisanie litery w złej kolejności, (4) założenie "na pamięć", że oznaczenie znaczy coś innego niż w tabeli. Pomaga kontrola każdej pary osobno.
To rozpoznanie, z jakiego tworzywa wykonano element lub jaki surowiec znajduje się w opakowaniu. Robi się to m.in. po oznaczeniach, dokumentacji (TDS/SDS), wyglądzie i zachowaniu w procesie. Poprawna identyfikacja jest kluczowa dla ustawień temperatur, doboru ślimaka i recyklingu.
Bo oznakowania przekładają się na praktyczne decyzje: dobór temperatur i prędkości, ocenę kompatybilności domieszek, segregację odpadu i zapobieganie zanieczyszczeniu wsadu. Pomyłka materiału może skutkować wadą wypraski/wytłoczyny, problemami z lepkością stopu lub pogorszeniem własności mechanicznych.
Pomocne są: nazwa handlowa i producent na etykiecie, numer partii, karta materiałowa (TDS), karta charakterystyki (SDS), temperatura przetwórstwa, gęstość, wygląd granulatu oraz zachowanie podczas topienia. W zadaniach z tabelą jednak decydują wyłącznie dane z tabeli.
Najczęściej przy produkcji seryjnej i elementach, które mogą trafić do recyklingu lub serwisu: obudowy, pojemniki, części samochodowe, elementy AGD. Oznakowanie ułatwia późniejszą identyfikację materiału bez badań laboratoryjnych oraz właściwą segregację odpadu poprodukcyjnego.
Ucz się w dwóch warstwach: (1) kojarz najczęstsze skróty z pełnymi nazwami, (2) ćwicz szybkie i bezbłędne czytanie tabel/legend. Rób zadania na czas, a po każdym rozwiązaniu wykonuj kontrolę par 1–4. To redukuje błędy z pośpiechu i automatyzmu.
info

Około 60% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. średnie

Źródła:

  • ISO 11469:2016, Plastics — Generic identification and marking of plastics products
  • ISO 1043-1:2011, Plastics — Symbols and abbreviated terms — Part 1: Basic polymers and their special characteristics
  • EUR-Lex: Commission Decision 97/129/EC (material identification system for packaging), https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX:31997D0129 - accessed 2026-02-18

Materiały:

  • Karty materiałowe (TDS) i karty charakterystyki (SDS) typowych polimerów używanych w przetwórstwie
  • Normy i opracowania dotyczące oznaczania tworzyw (np. ISO 11469, ISO 1043)
  • Materiały dydaktyczne z zakresu identyfikacji surowców w przetwórstwie tworzyw

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego