W geodezji współrzędne punktu osnowy pomiarowej (tu: punktu 2) wyznacza się na podstawie danych z dziennika pomiarowego, korzystając z idei przyrostów współrzędnych. Najczęściej dziennik zawiera współrzędne punktu nawiązania oraz informację pozwalającą obliczyć przyrosty: np. kierunek/azymut i odległość (albo bezpośrednio ΔX oraz ΔY).
Ogólny schemat jest stały:
- najpierw wyznacza się ΔX i ΔY z danych pomiarowych (z zachowaniem właściwych znaków wynikających z kierunku),
- następnie liczy się: X2 = X1 + ΔX oraz Y2 = Y1 + ΔY,
- na końcu stosuje się wymagane zaokrąglenie (w zadaniach egzaminacyjnych typowo do 0,01 m) i kontroluje sensowność wyniku.
Odpowiedź "X2 = 1922,38; Y2 = 3616,32" jest poprawna, bo odpowiada poprawnemu dodaniu przyrostów do współrzędnych nawiązania oraz zachowuje spójność zapisu i dokładność centymetrową.
Pozostałe propozycje wskazują typowe błędy:
- "X2 = 1922,35; Y2 = 3616,29" różni się o kilka centymetrów, co często wynika z błędnego zaokrąglenia pośrednich wartości lub pominięcia kontroli dokładności.
- "X2 = 1908,45; Y2 = 3216,53" oraz "X2 = 1908,42; Y2 = 3216,50" dają wartości oddalone o setki metrów w jednej ze współrzędnych, co typowo oznacza przepisanie niewłaściwej kolumny, błąd znaku, pomylenie punktów nawiązania albo niezgodność jednostek.
Wskazówka egzaminacyjna: po obliczeniu zawsze porównaj rząd wielkości przyrostów z odległościami z dziennika i sprawdź, czy znaki ΔX/ΔY są zgodne z kierunkiem (ćwiartką). To szybko wykrywa większość pomyłek.
