KWALIFIKACJA BUD18 - PAŹDZIERNIK 2016

PYTANIE NR 31.
Na podstawie danych zawartych we fragmencie dziennika pomiaru kątów poziomych metodą kierunkową określ średni kierunek zredukowany na punkt C.
Ilustracja przedstawia tabelę związaną z pomiarami geodezyjnymi, używaną w kontekście egzaminu zawodowego dla technika
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Średni kierunek zredukowany wyznacza się przez opracowanie obserwacji w metodzie kierunkowej: najpierw sprowadza się (redukuje) kierunki do wspólnego odniesienia zgodnie z zapisem w dzienniku, a następnie uśrednia właściwe wartości (np. z serii/powtórzeń), zachowując rachunek w jednostkach g/c/cc i poprawnie wykonując przeniesienia.

Pełne wyjaśnienie:

W metodzie kierunkowej obserwuje się kierunki na kolejne punkty (np. A, B, C…), często w kilku seriach. Z dziennika pomiarowego nie odczytuje się bezpośrednio "średniego kierunku zredukowanego" – trzeba go obliczyć.

1) Redukcja kierunków
"Kierunek zredukowany" to kierunek sprowadzony do wspólnego odniesienia (najczęściej do kierunku początkowego przyjętego w danej serii lub do wartości po odjęciu kierunku na punkt odniesienia). Redukcja usuwa wpływ różnego ustawienia zera koła w poszczególnych seriach.

2) Wyznaczenie wartości średniej
Gdy mamy kilka zredukowanych kierunków na punkt C (np. z kilku serii lub powtórzeń), liczymy ich średnią. Trzeba wykonywać działania w zapisie gradowym: g (gony), c (setne gona), cc (setne setnej). Szczególnie ważne jest poprawne przenoszenie części dziesiętnych (np. 100 cc = 1 c, 100 c = 1 g).

3) Uwaga na cykliczność
Jeżeli obserwacje leżą blisko granicy 0/400 g, nie wolno mechanicznie liczyć średniej arytmetycznej bez uwzględnienia "zawijania" zakresu. W praktyce stosuje się podejście, które sprowadza wartości do spójnego przedziału przed uśrednianiem.

Dlaczego poprawna odpowiedź to 135g73c42cc?
To wartość, która odpowiada wynikowi uśrednienia zredukowanych kierunków na punkt C zapisanych w podanym fragmencie dziennika, przy zachowaniu poprawnych przeniesień w g/c/cc.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?

  • 125g00c02cc – typowy wynik, gdy uśrednia się nie ten zestaw obserwacji (np. pomija serię lub bierze kierunki surowe), albo popełnia błąd przeniesienia między cc i c.
  • 60g40c41cc – wartość znacznie odbiegająca może wynikać z pomylenia kierunku z kątem (różnicą dwóch kierunków) lub odjęcia niewłaściwego kierunku odniesienia podczas redukcji.
  • 145g99c00cc – wynik "podejrzanie równy" na końcówkach często wskazuje na zaokrąglenie/ucięcie w trakcie rachunków albo na błąd w sumowaniu części c i cc.

Na egzaminie warto zawsze: (a) jasno zaznaczyć, które wpisy z dziennika dotyczą punktu C po redukcji, (b) policzyć średnią w g/c/cc, (c) wykonać kontrolę sensowności wyniku (czy mieści się w pobliżu obserwowanych kierunków zredukowanych).

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Kierunek zredukowany to kierunek po przeliczeniu (sprowadzeniu) do wspólnego odniesienia, aby porównywać i uśredniać obserwacje z różnych serii. Najczęściej polega to na odjęciu kierunku na punkt odniesienia w danej serii, zgodnie z zasadami zapisu w dzienniku.
Najpierw wybierz wszystkie wpisy dotyczące punktu C po redukcji (albo zredukuj kierunki zgodnie z dziennikiem), a potem policz średnią z tych wartości. Działaj w jednostkach g/c/cc, pilnując przeniesień: 100 cc = 1 c oraz 100 c = 1 g.
W wielu opracowaniach geodezyjnych spotyka się zapis gradowy, bo ułatwia rachunki dziesiętne (podział na setne i setne setnych). Na egzaminie ważne jest, by nie mieszać tego zapisu ze stopniami/minutami/sekundami i poprawnie wykonywać przeniesienia.
Najczęstsze błędy to: uśrednianie kierunków surowych zamiast zredukowanych, pominięcie części obserwacji (np. jednej serii), złe przeniesienia między cc i c oraz mylenie kierunku z kątem (różnicą kierunków). Warto robić krótką kontrolę wyniku.
Nie. Kierunek to odczyt na kole poziomym na dany punkt, a kąt poziomy to różnica dwóch kierunków (np. na punkt A i B). W metodzie kierunkowej zwykle najpierw opracowuje się kierunki (w tym redukcję i średnią), a dopiero potem wyznacza kąty.
Trzeba uważać, gdy obserwowane kierunki są blisko początku/końca zakresu koła poziomego (np. bardzo małe wartości i jednocześnie wartości bliskie 400 g). Wtedy prosta średnia arytmetyczna może dać zły wynik, jeśli nie sprowadzisz wartości do spójnego przedziału.
Porównaj wynik z wartościami zredukowanych kierunków, z których liczysz średnią: średnia powinna leżeć "pomiędzy" obserwacjami i nie powinna nagle odskakiwać o dziesiątki gonów. Dodatkowo sprawdź, czy przeniesienia w c i cc wykonano prawidłowo.
Bo sposób opracowania danych zależy od metody. W metodzie kierunkowej pracujesz na kierunkach do wielu punktów, często w seriach, i stosujesz redukcję do wspólnego odniesienia. W innych metodach (np. kąty pojedyncze) zapis i rachunki mogą wyglądać inaczej.
To zapis jednostek w układzie gradowym: g to gon, c to setna część gona, a cc to setna część setnej. W praktyce oznacza to zapis dziesiętny "w częściach", dlatego trzeba pamiętać o przeliczeniach 100 cc = 1 c i 100 c = 1 g.
Ćwicz na przykładach dzienników: identyfikuj serie, wybieraj właściwe odczyty, wykonuj redukcję i uśrednianie, a na końcu rób krótką kontrolę rachunkową. Pomaga też rutyna w działaniach na g/c/cc oraz zapisywanie przeniesień w osobnych liniach obliczeń.
info

Statystycznie 66% uczniów zna prawidłową odpowiedź. średnie

Materiały:

  • Skrypty szkolne z geodezji pomiarowej: pomiary kątów metodą kierunkową
  • Zestawy zadań rachunkowych z działań na miarach kątowych w gradach
  • Instrukcje/opracowania dydaktyczne dotyczące prowadzenia dzienników pomiarowych i obliczeń kontrolnych

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego