W geodezji azymut (w gradach) najczęściej rozumie się jako kąt mierzony od kierunku północy zgodnie z ruchem wskazówek zegara w zakresie 0–400g. Kluczowe jest więc ustalenie, w której "ćwiartce kierunków" leży wektor od punktu A do punktu B.
Różnice współrzędnych ΔXAB i ΔYAB opisują zmianę współrzędnych przy przejściu z A do B. Jeśli ΔXAB < 0, to współrzędna X w punkcie B jest mniejsza niż w A (kierunek ma składową "na południe"). Jeśli ΔYAB > 0, to współrzędna Y w punkcie B jest większa niż w A (kierunek ma składową "na wschód"). Połączenie tych znaków oznacza więc kierunek południowo‑wschodni.
W skali gradów punkty charakterystyczne to w przybliżeniu:
- północ: 0g (i 400g),
- wschód: 100g,
- południe: 200g,
- zachód: 300g.
Kierunek południowo‑wschodni leży pomiędzy wschodem a południem, czyli w przedziale 100–200g. Dlatego odpowiedź "100÷200g" jest poprawna.
Pozostałe przedziały odpowiadają innym ćwiartkom: "0÷100g" dotyczy kierunków północno‑wschodnich, "200÷300g" południowo‑zachodnich, a "300÷400g" północno‑zachodnich. Typową pułapką jest pomylenie znaków przyrostów albo przeniesienie intuicji z układu matematycznego bez sprawdzenia geodezyjnej konwencji osi i sposobu liczenia azymutu.