W postępowaniu administracyjnym organ ma obowiązek zebrać i ocenić materiał dowodowy tak, aby wyjaśnić istotne okoliczności sprawy. W praktyce oznacza to dobór takich środków dowodowych, które rzeczywiście pozwolą odtworzyć stan faktyczny (np. dokumenty, oględziny, informacje z rejestrów, zeznania świadków).
Odpowiedź "Tak, gdy nie wyjaśniono istotnych faktów z powodu braku środków dowodowych." oddaje sens przesłanki, że przesłuchanie strony nie jest domyślnym, "pierwszym" dowodem, lecz rozwiązaniem stosowanym wtedy, gdy inne dostępne dowody nie pozwalają na ustalenie ważnych faktów. Jest to praktycznie spotykane np. w sytuacjach, gdy brak dokumentów potwierdzających określone zdarzenia, a nie ma też osób trzecich, które można przesłuchać jako świadków.
Stwierdzenie "Nie, ponieważ strona postępowania nie może zeznawać w swojej sprawie." jest zbyt daleko idącym uproszczeniem. W administracji rola strony jest inna niż w niektórych intuicyjnie przywoływanych procedurach, a jej wypowiedzi mogą stanowić element materiału dowodowego w określonych warunkach.
Stwierdzenie "Tak, w każdej sytuacji." jest błędne, bo pomija warunki i celowość sięgnięcia po ten środek. Organ powinien dążyć do ustalenia faktów przede wszystkim na podstawie obiektywnych dowodów, a przesłuchanie strony nie jest automatyczne w każdej sprawie.
Stwierdzenie "Nie, ponieważ przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego wykluczają taką możliwość." jest niezgodne z istotą postępowania dowodowego, w którym katalog i dobór dowodów służą wyjaśnieniu sprawy. Wskazanie kategorycznego wykluczenia bez warunków i bez przywołania treści normy wprowadza w błąd.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się skrajne tezy "zawsze" albo "nigdy", a przedmiot dotyczy czynności dowodowych, zwykle prawidłowa jest odpowiedź warunkowa, odwołująca się do braku innych środków i potrzeby wyjaśnienia istotnych faktów.
