Naddatek na obróbkę skrawaniem to zapas materiału pozostawiony na odlewie po to, aby w kolejnej operacji (np. toczeniu, wytaczaniu, rozwiercaniu) można było usunąć warstwę o gorszej jakości powierzchni i uzyskać wymagany wymiar oraz geometrię. W praktyce naddatek dobiera się nie "na oko", tylko na podstawie tabel technologicznych/normowych, ponieważ zależy on m.in. od klasy dokładności wykonania odlewu oraz od wielkości odlewu.
W tym zadaniu kluczowe są dwa kroki:
- Ustalenie parametru wejściowego: podany jest największy wymiar gabarytowy odlewu tulei: 135 mm. Oznacza to, że w tabeli należy szukać przedziału obejmującego 135 mm, a nie np. grubości ścianki czy średnicy po obróbce.
- Odczyt dla właściwej klasy: należy korzystać z wiersza/kolumny przypisanej do klasy CT11 oraz wariantu RMA E (zgodnie z podpisem tabeli w zadaniu). Dopiero przecięcie właściwego zakresu wymiarowego z właściwą klasą daje jednoznaczną wartość naddatku.
Odpowiedź "1,1 mm" jest poprawna, bo odpowiada wskazaniu tabeli dla odlewu o gabarycie 135 mm w zadanej klasie. Pozostałe propozycje są typowymi "pułapkami tabelarycznymi":
- "0,7 mm" może pasować do mniejszych gabarytów albo do dokładniejszej klasy wykonania, gdzie wymagany naddatek jest mniejszy.
- "1,4 mm" zwykle odpowiada większemu zakresowi wymiarowemu (większe odlewy wymagają większych naddatków) lub mniej korzystnym warunkom wykonania.
- "1,5 mm" jest jeszcze wyższe i najczęściej wynika z odczytu z sąsiedniego, wyższego przedziału wymiarowego albo z pomylenia klasy/kolumny.
Wskazówka egzaminacyjna: przy zadaniach "na podstawie tabeli" zawsze najpierw zaznacz w tabeli właściwy przedział wymiaru, a dopiero potem sprawdzaj klasę. To ogranicza ryzyko przesunięcia o jedną kratkę.
