W kosztorysie inwestorskim kluczowe jest to, że jego zakres wynika wprost z założeń wyjściowych (oraz powiązanych dokumentów: opisu, przedmiaru, STWiOR itp.). Dlatego poprawne rozumowanie w takim zadaniu jest zawsze takie samo: najpierw odczytujesz, jakie roboty przewidziano w załączonym fragmencie, a dopiero potem wskazujesz odpowiedź, której nie da się potwierdzić w tym zakresie.
Odpowiedź "Wykonania nawierzchni z kostki kamiennej." jest poprawna, ponieważ wskazuje robotę, która nie została ujęta w założeniach stanowiących podstawę kosztorysu. Jeżeli danego rodzaju nawierzchni nie opisano w założeniach (np. określono inną technologię lub inny materiał nawierzchni), to kosztorys nie powinien zawierać takiej pozycji ani nakładów na jej wykonanie.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do robót typowo występujących przy prostym odcinku drogi dojazdowej i – zgodnie z treścią zadania – są możliwe do zidentyfikowania w przedstawionym fragmencie założeń. W praktyce kosztorysowej oznacza to, że:
- krawężniki betonowe są elementem obramowania jezdni i zwykle wynikają z przyjętego przekroju oraz sposobu oddzielenia jezdni od pobocza,
- podbudowa z kruszywa łamanego jest typową warstwą konstrukcyjną i jej ujęcie w kosztorysie wynika z opisu konstrukcji nawierzchni,
- ściek z prefabrykatów betonowych jest rozwiązaniem odwodnieniowym i występuje tam, gdzie założenia przewidują odprowadzenie wód opadowych przy krawędzi jezdni.
Najczęstszy błąd na egzaminie to przeoczenie sformułowania "nie obejmuje" i wybór robót, które są objęte zakresem. Dobra technika: po przeczytaniu założeń zrób krótką listę robót "ujętych", a następnie sprawdź, która odpowiedź nie pasuje do tej listy.
