W pomiarze długości taśmą mierniczą całą długość odcinka buduje się z dwóch części:
- n × l – suma pełnych przyłożeń taśmy (ile razy "zmieściła się" taśma na odcinku),
- k – tzw. końcówka, czyli pozostała część odcinka mierzona po ostatnim pełnym przyłożeniu.
Dlatego dla pojedynczego pomiaru stosuje się zależność: L = n × l + k, gdzie n odczytuje się z kolumny "Liczba pełnych przyłożeń taśmy", k z kolumny "Końcówka", a l wynika z uwagi o długości użytej taśmy.
Z dziennika pomiarowego dla odcinka 1–2: n = 4, a w uwagach: Taśma 20 m, czyli l = 20 m. Końcówki zapisano dla dwóch niezależnych pomiarów: 14,46 m (I pomiar) oraz 14,48 m (II pomiar).
Obliczamy długości z każdego pomiaru:
- Pomiar I: 4 × 20 m + 14,46 m = 80,00 m + 14,46 m = 94,46 m
- Pomiar II: 4 × 20 m + 14,48 m = 80,00 m + 14,48 m = 94,48 m
Ponieważ pytanie dotyczy średniej długości zmierzonej dn, liczymy średnią arytmetyczną z dwóch wyników:
dn = (94,46 m + 94,48 m) / 2 = 94,47 m
Dlatego odpowiedź "94,47 m" jest poprawna.
Pozostałe propozycje są błędne, bo odpowiadają typowym pomyłkom:
- "14,47 m" (lub wartości w tej okolicy) wynikałoby z uśrednienia samych końcówek, ale bez dodania stałego składnika 4 × 20 m.
- "84,47 m" sugeruje pominięcie jednego pełnego przyłożenia (3 × 20 m zamiast 4 × 20 m) lub błędne przyjęcie długości taśmy.
- "34,47 m" i "14,47 m" to przykłady zbyt małych wyników, typowych przy zignorowaniu informacji o pełnych przyłożeniach taśmy.
Na egzaminie warto zawsze sprawdzić, czy wynik jest większy od n × l oraz czy różnica między pomiarem I i II jest niewielka (tu 0,02 m), co potwierdza spójność odczytów.
