Na powierzchni zrębowej, gdy pracuje więcej niż jeden zespół roboczy, kluczowe jest takie wyznaczenie działek roboczych, aby strefy zagrożenia nie nakładały się na siebie. Podczas ścinki drzew zagrożenie nie ogranicza się wyłącznie do "miejsca, gdzie stoi pilarz". Obejmuje ono m.in. obszar potencjalnego upadku drzewa, możliwość zmiany kierunku obalania (np. przez wiatr, pochylenie, uszkodzenia), a także ryzyko odrzutu lub ześlizgu pnia.
Dlatego odpowiedź "podwójną wysokość drzew" opisuje bezpieczny minimalny odstęp, który ma tworzyć bufor bezpieczeństwa między równocześnie prowadzonymi pracami. Taka odległość zmniejsza prawdopodobieństwo, że drzewo obalane w jednym stanowisku znajdzie się w zasięgu stanowiska sąsiedniego albo że pracownik wejdzie w strefę niebezpieczną innego zespołu.
- "50 m" bywa wartością spotykaną w praktycznych zaleceniach, ale nie jest uniwersalna: przy wysokich drzewach może być niewystarczająca, a przy niskich – nadmiarowa. W pytaniu zastosowano kryterium zależne od wysokości drzew, a nie stałą liczbę metrów.
- "pojedynczą wysokość drzew" to zbyt mały bufor przy pracy kilku zespołów. Przy błędach obalania, zmianach kierunku upadku lub pracy w trudnym terenie pojedyncza wysokość może nie oddzielać skutecznie stref niebezpiecznych.
- "25 m" jest wartością szczególnie ryzykowną, bo dla wielu drzew na zrębie nie odpowiada nawet ich wysokości, a więc nie zapewnia logicznej separacji stanowisk.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się zarówno odległości stałe (metry), jak i odległość zależna od cechy drzewostanu (wysokość drzew), to w zadaniach BHP często chodzi o zasadę "skalującą się" do warunków, a nie jedną liczbę pasującą do wszystkich przypadków.
