Krzywe oporności (często nazywane też krzywymi rezystywności) rejestrowane sondą opuszczaną do otworu wiertniczego należą do podstawowych metod geofizyki otworowej (karotażu). Taki zapis przedstawia zmienność mierzonego parametru w funkcji głębokości, czyli tworzy profil umożliwiający interpretację przewiercanego ośrodka.
Odpowiedź "budowy geologicznej otworu" jest właściwa, ponieważ zmiany oporności/rezystywności są związane z cechami skał i ich nasyceniem (np. różnym udziałem płynów w porach), a więc pozwalają rozpoznawać granice warstw, zmiany litologii i strefy o odmiennych właściwościach. W praktyce wyniki takich profilowań wspierają dokumentowanie geologiczne i korelację warstw.
Pozostałe propozycje dotyczą innych obszarów diagnostyki:
- "pracy pomp płuczkowych" odnosi się do parametrów urządzeń powierzchniowych (ciśnienia, wydajności, pulsacji), a nie do zapisu z sondy w otworze.
- "jakości płuczki wiertniczej" ocenia się standardowo na podstawie badań właściwości płuczki (np. gęstości, lepkości, filtracji) oraz obserwacji technologicznych; sama krzywa oporności sondy nie jest typowym, bezpośrednim wykresem jakości płuczki.
- "systemu olinowania" dotyczy układu mechanicznego wyciągu/urządzeń wiertniczych i nie ma związku z geofizycznym pomiarem oporności w otworze.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się sonda opuszczana w głąb otworu i krzywe zarejestrowane w funkcji głębokości, najczęściej chodzi o interpretację geologiczną (profilowania geofizyczne), a nie o ocenę pracy urządzeń na powierzchni.
