Podczas wiercenia kluczowe jest pewne unieruchomienie przedmiotu obrabianego. Dla detali o przekroju kołowym (wałki, tuleje) często stosuje się zestaw: pryzma (podpora w kształcie "V") oraz element dociskowy, np. chomątko. Pryzma centruje i stabilizuje detal, a docisk zapobiega jego obracaniu się pod wpływem momentu skrawania.
Odpowiedź "pryzmy z chomątkiem" jest właściwa, ponieważ opisuje typowe oprzyrządowanie do bezpiecznego mocowania elementów walcowych na stole wiertarki lub w przyrządzie wiertarskim.
Pozostałe propozycje nie pasują do procesu wiercenia przedstawianego na typowych stanowiskach wiertarskich:
- "konika tokarskiego" używa się na tokarce do podparcia przedmiotu obrabianego (najczęściej przy toczeniu między kłami). Nie jest to standardowy sposób mocowania na wiertarce.
- "imadła ślusarskiego" stosuje się do chwytania detali o różnych kształtach, ale dla elementów okrągłych (zwłaszcza dłuższych) łatwo o obrót lub niewłaściwe podparcie. Pryzma z dociskiem jest wtedy rozwiązaniem bardziej specjalizowanym i bezpiecznym.
- "zabieraka czołowego" używa się w toczeniu do przenoszenia napędu na detal obrabiany między kłami. Nie pełni roli przyrządu do mocowania detalu przy wierceniu na wiertarce.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w zadaniu pojawia się wiercenie i detal okrągły, szukaj rozwiązań typu pryzma + docisk, bo ograniczają ryzyko obrotu detalu i poprawiają powtarzalność ustawienia.
