Podczas rozruchu silnika prąd chwilowo rośnie do wartości wielokrotnie większej od prądu znamionowego i dopiero po kilku–kilkunastu sekundach spada w okolice pracy ustalonej. Na wykresie jest to krzywa Iroz. Bezpiecznik (lub inny element nadprądowy) ma dwa sprzeczne cele: nie powinien zadziałać w normalnym rozruchu, ale ma chronić instalację i silnik w stanach awaryjnych (przeciążenie, zwarcie).
Dlatego podstawowym kryterium doboru na wykresie czasowo‑prądowym jest takie ustawienie charakterystyki zabezpieczenia, aby nie przecinała krzywej Iroz. Jeśli charakterystyka przetnie Iroz, oznacza to, że dla pewnego prądu i czasu typowego dla rozruchu zabezpieczenie znajdzie się w obszarze zadziałania i może przepalić się/wyłączyć obwód jeszcze zanim silnik wejdzie na obroty.
- Odpowiedź "b2" jest właściwa, ponieważ krzywa Ib2 przebiega tuż nad Iroz i nie ma punktu przecięcia. Zapewnia to poprawny rozruch oraz zachowuje rozsądny margines bezpieczeństwa.
- Odpowiedź "b3" jest błędna, bo krzywa Ib3 przecina Iroz w rejonie "kolana" krzywej rozruchu. W praktyce grozi to zadziałaniem już w trakcie rozruchu, zwłaszcza przy cięższym rozruchu lub podwyższonej temperaturze.
- Odpowiedź "b4" jest błędna, ponieważ Ib4 przecina Iroz wyraźnie i jest jeszcze "szybsza" (bardziej w lewo/niżej) – zadziałanie przy rozruchu jest bardzo prawdopodobne.
- Odpowiedź "b1" jest błędna w sensie doboru optymalnego: krzywa Ib1 jest znacznie powyżej Iroz, więc rozruch co prawda będzie pewny, ale ochrona przed przeciążeniem będzie gorsza (zabezpieczenie zareaguje później niż mogłoby).
W zadaniach egzaminacyjnych warto pamiętać regułę: krzywa zabezpieczenia ma być nad Iroz, ale możliwie blisko – wtedy unika się niepotrzebnych wyłączeń i jednocześnie nie "przewymiarowuje" ochrony.
