Zadanie sprawdza umiejętność kontroli zgodności rozstawu strzemion z dokumentacją. Na rysunku zbrojeniowym zapis "Ø6 co 100" oznacza, że strzemiona z pręta o średnicy 6 mm mają być rozmieszczone co 100 mm (czyli w odstępach 100 mm). Z kolei fragment specyfikacji technicznej podaje warunek odbiorowy: różnice w rozstawie strzemion względem projektu nie powinny przekraczać ±2 cm.
Najpierw trzeba ujednolicić jednostki. Tolerancja ±2 cm to ±20 mm. Dopuszczalny rozstaw to więc:
- 100 mm − 20 mm = 80 mm,
- 100 mm + 20 mm = 120 mm.
Następnie porównujemy podane propozycje z przedziałem 80–120 mm. Rozstawy 100 mm, 102 mm i 112 mm są w granicach tolerancji, więc spełniają wymaganie specyfikacji. Rozstaw 122 mm jest większy niż 120 mm, czyli znajduje się poza dopuszczalną odchyłką (choć przekroczenie jest niewielkie, to w kontroli jakości liczy się spełnienie warunku granicznego).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Ponieważ wszystkie mieszczą się w wyznaczonym zakresie tolerancji i nie wskazują niezgodności. Typowa pułapka polega na pomyleniu cm z mm lub na uznaniu, że "2 mm to prawie nic", co prowadzi do zaakceptowania wartości 122 mm mimo formalnego przekroczenia limitu.
W praktyce na budowie rozstaw sprawdza się przed betonowaniem miarką lub taśmą. Zbyt rzadkie strzemiona mogą pogorszyć pracę belki na ścinanie, dlatego kontrola i poprawki zbrojenia muszą być wykonane przed zalaniem betonem.
