Na rysunku rozpoznajemy układ typowy dla spektroskopii magnetycznego rezonansu jądrowego (NMR). Elementem rozstrzygającym jest obecność silnego magnesu z biegunami N i S, a także oznaczenie stałego pola magnetycznego B0. W NMR próbka znajduje się w jednorodnym polu B0, a następnie jest wzbudzana impulsami promieniowania radiowego (RF) i emituje sygnał rezonansowy.
Drugą cechą diagnostyczną jest cewka otaczająca próbkę (w praktyce część sondy NMR), która pełni funkcję nadawczo-odbiorczą: wytwarza pole RF i odbiera sygnał. Zaznaczone wirowanie próbki (obrót rurki z próbką) również pasuje do NMR, bo pomaga uśredniać niejednorodności pola i poprawia jakość widma.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- ASA (atomowa spektroskopia absorpcyjna) wymaga źródła atomizacji (płomień lub piec grafitowy) oraz lampy emisyjnej; nie ma magnesu N–S ani pola B0 jako elementu aparatury.
- GC (chromatografia gazowa) opiera się na rozdziale mieszaniny w kolumnie i detekcji na wyjściu (np. FID, TCD). Schemat GC przedstawiałby kolumnę, dozownik, gaz nośny i detektor, a nie magnes i cewkę wokół próbki.
- UV-Vis wykorzystuje źródło promieniowania (lampy), układ optyczny i kuwetę z próbką; również nie stosuje silnego pola magnetycznego B0 ani sondy z cewką RF.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na schemacie widzisz B0, bieguny magnesu oraz cewkę przy próbce, jest to praktycznie jednoznaczne z NMR.
