W wentylacji nawiewno-wywiewnej kluczowe jest położenie nawiewu i wywiewu względem zachowania zanieczyszczeń w pomieszczeniu. Gazy i pary mogą mieć gęstość mniejszą, zbliżoną lub większą od powietrza. Jeżeli zanieczyszczenia są cięższe od powietrza, to w warunkach spokojnych mają tendencję do opadania i gromadzenia się w dolnych partiach pomieszczenia (zwłaszcza przy słabym mieszaniu).
Dlatego rozwiązanie "nawiew górą, wywiew dołem" jest logiczne: nawiew wprowadza powietrze z góry, a wywiew umieszczony nisko przechwytuje zanieczyszczenia tam, gdzie najczęściej się koncentrują. W praktyce pomaga to ograniczać zaleganie ciężkich gazów/par przy posadzce oraz zmniejsza ryzyko ekspozycji pracowników, szczególnie gdy poruszają się w pobliżu źródła emisji.
- Odpowiedź o "nawiewie dołem i wywiewie górą" zwykle pasuje do sytuacji, gdy usuwa się nadmiar ciepła oraz zanieczyszczenia lżejsze od powietrza, które unoszą się ku górze. W takim układzie wywiew w strefie górnej jest bardziej uzasadniony.
- Wariant "nawiew i wywiew górą" może być spotykany, gdy priorytetem jest odbiór ciepła i zanieczyszczeń gromadzących się w warstwie podsufitowej, ale jest mniej właściwy do usuwania frakcji cięższej, która pozostaje nisko.
- Wariant "nawiew dołem, wywiew dołem" nie jest typowym, uniwersalnym rozwiązaniem dla ciężkich gazów/par, bo bez odpowiedniego ukształtowania strumieni może nie zapewniać skutecznego przepłukania całej objętości i bywa mylony z innymi układami (np. z rozwiązaniami wyporowymi), które wymagają precyzyjnych założeń projektowych.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: zanieczyszczenia lżejsze – wywiew wyżej, zanieczyszczenia cięższe – wywiew niżej. Następnie dopiero dopasować to do tego, co faktycznie pokazuje schemat (gdzie są kratki/anemostaty nawiewne i wywiewne).
