Sprzęgło tulejowe łączy dwa współosiowe końce wałów, a moment obrotowy musi zostać przeniesiony z wału na tuleję (piastę) w sposób pewny i powtarzalny. Typowym rozwiązaniem konstrukcyjnym w takim układzie jest zastosowanie wpustu, czyli elementu osadzanego w rowku wpustowym wału oraz w odpowiadającym mu rowku w piaście/tulei. Dzięki temu ogranicza się obrót względny elementów i możliwe jest przenoszenie momentu.
Odpowiedź "wpustów." pasuje do sprzęgła tulejowego wtedy, gdy na rysunku widoczny jest charakterystyczny element pryzmatyczny w rowku (lub samo rozwiązanie rowek + element). Jest to typowe połączenie wał–piasta w elementach napędu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- "kołków." – kołki stosuje się m.in. do ustalania położenia lub przenoszenia obciążeń w połączeniach, ale jest to inny typ połączenia niż wpustowe; na rysunkach kołek zwykle ma postać walcowego elementu przechodzącego przez otwory, a nie pryzmatu wzdłuż osi wału.
- "wkrętu." – wkręt/śruba realizuje połączenie gwintowe, zwykle widoczne jako element z łbem i gwintem; nie jest standardowym elementem przenoszącym moment w klasycznym połączeniu wpustowym sprzęgła tulejowego.
- "sprężyny." – sprężyny służą do magazynowania energii/kompensacji drgań i luzów, a nie do podstawowego, geometrycznego zazębienia wału z tuleją w sprzęgle tulejowym tego typu.
Z punktu widzenia BHP rozpoznanie rodzaju połączenia ma znaczenie praktyczne: zużycie wpustu lub rowków może powodować luzy, drgania i ryzyko awarii osłon oraz elementów wirujących. W ocenie ryzyka warto zwracać uwagę na stan osłon sprzęgieł, procedury bezpiecznego zatrzymania oraz właściwe przeglądy napędu.
