W sieci trakcyjnej rozróżnia się dwa podstawowe przewody: linę nośną (górną) oraz przewód jezdny (dolny, współpracujący z pantografem). Zmiany temperatury powodują wydłużenia i skrócenia przewodów, dlatego w praktyce stosuje się urządzenia naprężające (zwykle ciężarowe z układem bloczków), aby utrzymać możliwie stały naciąg i właściwą geometrię sieci.
Na ilustracji widać, że lina nośna jest zakończona na stałym zakotwieniu (izolator przytwierdzony do elementu stałego na słupie), czyli nie jest kompensowana. Jednocześnie przewód jezdny jest połączony z układem bloczków i linką prowadzoną w dół (do ciężarów). Taki podział funkcji jest cechą sieci półskompensowanej: kompensuje się tylko przewód jezdny, a lina nośna pozostaje zakotwiona sztywno.
Dla sieci półskompensowanej typowe jest przełożenie 1:2 (pojedynczy układ bloczkowy), co oznacza, że siła naciągu przekazywana na przewód jezdny jest większa od ciężaru o czynnik wynikający z przełożenia. Odpowiedź "1 : 2 w sieci półskompensowanej" pasuje więc jednocześnie do rozpoznanego typu sieci oraz do typowego przełożenia naprężacza.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo łączą niezgodnie typ sieci z przełożeniem:
- Warianty z "1 : 4" odnoszą się typowo do sytuacji, gdy naprężane są wspólnie oba przewody (sieć skompensowana, często z elementem łączącym typu orczyk). Na ilustracji nie widać wspólnego naprężania liny nośnej.
- Wariant "1 : 2 w sieci skompensowanej" jest niespójny z typowym rozwiązaniem skompensowanym oraz z tym, że w skompensowanej oba przewody pracują jako układ wspólny.
- Wariant "1 : 4 w sieci półskompensowanej" miesza cechy dwóch rozwiązań: półskompensacja wynika z sztywnego zakotwienia liny nośnej i osobnego naprężania przewodu jezdnego, a nie z większego przełożenia.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal który przewód jest kompensowany (sztywne zakotwienie vs linka do naprężacza), a dopiero potem wiąż to z typowym przełożeniem układu bloczków.
