Technika sgraffito polega na wykonaniu dekoracji na tynku przez nałożenie kilku cienkich, różnobarwnych warstw, a następnie wydrapanie (zeskrobanie) fragmentów warstwy wierzchniej. Dzięki temu odsłania się kolor niższej warstwy i powstaje rysunek, ornament lub napis. W praktyce renowatorskiej i konserwatorskiej sgraffito rozpoznaje się po kontrastach barw, ostrych krawędziach nacięć oraz warstwowym przekroju w miejscach ubytków.
Odpowiedź "wypalanego" jest nieadekwatna, ponieważ wypalanie to proces technologiczny charakterystyczny dla ceramiki lub wyrobów wymagających wysokiej temperatury, a nie dla zdobienia tynku ściennego. "Cyklinowanego" odnosi się do obróbki polegającej na zeskrobywaniu/oczyszczaniu powierzchni cykliną, typowo w przypadku podłóg drewnianych; nie jest to nazwa techniki dekoracyjnej tynków. "Kamieniarskiego" wskazuje na materiał i rzemiosło związane z kamieniem naturalnym (obróbka, fakturowanie, detal), co może występować w architekturze, ale nie opisuje metody uzyskiwania wzoru przez odsłanianie warstw tynku.
Wskazówka egzaminacyjna: kojarz sgraffito z zasadą warstwy + zeskrobanie = wzór. Jeśli ornament wynika z "wydrapania" wierzchu i pokazania innego koloru pod spodem, najczęściej chodzi właśnie o sgraffito.
