Czujnik piroelektryczny (PIR) wykorzystuje zjawisko piroelektryczne: w pewnych materiałach pojawia się ładunek (napięcie) pod wpływem zmian temperatury, a w praktyce — zmian strumienia promieniowania podczerwonego. Dlatego PIR nie "widzi" obiektu jak kamera, tylko reaguje na zmiany IR w polu widzenia (np. gdy człowiek porusza się na tle chłodniejszego otoczenia). Z tego powodu czujniki PIR są powszechne w automatyce (sterowanie oświetleniem) i w alarmach (czujki ruchu).
Odpowiedź "piroelektryczny" pasuje do czujnika przeznaczonego do detekcji obecności/ruchu na podstawie IR. W praktyce często współpracuje on z elementem optycznym (np. soczewką formującą strefy detekcji), ale zasada pomiaru nie jest "optyczna" w sensie pomiaru natężenia światła widzialnego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- "wilgoci" — czujniki wilgotności (np. pojemnościowe/rezystancyjne) służą do pomiaru wilgotności powietrza lub materiałów; ich obudowy i elementy pomiarowe są projektowane pod kontakt z powietrzem o określonej wilgotności, a celem jest wartość wilgotności, nie detekcja ruchu.
- "optyczny" — czujnik optyczny zwykle reaguje na światło (widzialne/IR) w sposób związany z natężeniem, przerwaniem wiązki, odbiciem lub obrazem (fotodioda, fototranzystor, bariera optyczna). PIR opiera się na zjawisku piroelektrycznym i wykrywa zmiany IR, a nie typowy sygnał z detektora światła.
- "gazu" — czujniki gazu (np. półprzewodnikowe, elektrochemiczne) wykrywają stężenie gazów i wymagają dopływu próbki do elementu czułego; są używane np. do detekcji CO, LPG, metanu, a nie do wykrywania ruchu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na zdjęciu widać element kojarzony z czujką ruchu i detekcją obecności, rozważ PIR; gdy urządzenie ma otwory/kratkę do wymiany powietrza i służy do pomiaru parametrów środowiska, częściej będzie to wilgotność lub gaz.
