W opisie występują dwa niezależne obszary ograniczeń funkcjonowania, które należy rozpoznać i nazwać.
Niesłyszenie oznacza istotne ograniczenie odbioru bodźców słuchowych. W klasycznym, edukacyjnym podziale rodzajów niepełnosprawności zalicza się to do niepełnosprawności sensorycznej, bo dotyczy funkcji zmysłu (tu: słuchu). Dla asystenta osoby z niepełnosprawnością ma to konsekwencje praktyczne: dobór sposobu komunikacji (pismo, gesty, kontakt wzrokowy, proste komunikaty), zapewnienie czytelnych sygnałów wizualnych oraz unikanie sytuacji, w których informacja jest przekazywana wyłącznie dźwiękiem.
Niedowład połowiczy (osłabienie siły i kontroli ruchu po jednej stronie ciała) wpływa na lokomocję i samodzielne wykonywanie czynności. Jeśli podopieczna porusza się na wózku, opis wskazuje na niepełnosprawność ruchową. W praktyce oznacza to m.in. potrzebę wsparcia w transferach, bezpiecznym przemieszczaniu, planowaniu przestrzeni bez barier oraz organizacji rehabilitacji i sprzętu pomocniczego.
Połączenie tych dwóch cech prowadzi do wniosku, że mamy do czynienia z niepełnosprawnością ruchową i sensoryczną.
- Odpowiedzi z "psychiczną" są nieadekwatne, ponieważ w opisie nie ma informacji o zaburzeniach psychicznych; trudności komunikacyjne wynikają tu z niesłyszenia, a nie ze stanu psychicznego.
- Odpowiedzi z "intelektualną" również nie pasują: nie ma przesłanek o obniżeniu funkcji poznawczych. Niedowład połowiczy jest problemem neurologiczno-ruchowym, a niesłyszenie dotyczy zmysłu słuchu.
Na egzaminie warto ćwiczyć rozbijanie opisu na "słowa-klucze" (np. niesłysząca → sensoryczna; wózek/niedowład → ruchowa) i dopiero potem dobierać kategorie.
