Metoda biegunowa (często realizowana tachimetrem) polega na wyznaczeniu położenia punktu w terenie na podstawie dwóch wielkości odnoszonych do stanowiska instrumentu: kierunku w poziomie oraz odległości do tyczonego punktu. W praktyce operator orientuje instrument (ma kierunek odniesienia), a następnie odkłada właściwy kąt poziomy (różnicę kierunków) i mierzy/odkłada odległość do punktu. To jest istota "biegunowego" opisu położenia punktu: (kąt, odległość).
Dlatego poprawna odpowiedź brzmi: "Kąty poziome i odległości." Bez tych dwóch danych nie da się jednoznacznie wytyczyć w planie punktu A-1 metodą biegunową, nawet jeśli szkic zawiera inne informacje pomocnicze (np. opis punktów, szkic sytuacyjny czy dane osnowy).
- "Długości boków osnowy." — długości między punktami osnowy mogą służyć do kontroli lub do zakładania/oszacowania osnowy, ale nie są bezpośrednim zestawem danych potrzebnych do tyczenia punktu metodą biegunową ze stanowiska.
- "Kąty pionowe i odległości." — kąt pionowy jest kluczowy przy wyznaczaniu różnic wysokości, nachylenia lub przy redukcjach odległości, lecz samo tyczenie sytuacyjne metodą biegunową opiera się na kierunku w poziomie (kącie poziomym) i odległości. Włączenie kąta pionowego zamiast poziomego nie zapewnia poprawnego kierunku w planie.
- "Miary odcięte i rzędne." — to skojarzenie z opisem położenia przez współrzędne (np. w układzie XY oraz wysokość), czyli z podejściem współrzędnościowym, a nie z biegunowym. W metodzie biegunowej nie uzupełnia się szkicu o "odcięte i rzędne" jako podstawowy komplet danych do tyczenia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "metoda biegunowa", szukaj pary: kąt w poziomie + odległość. Gdy pojawiają się "współrzędne", zwykle chodzi o podejście współrzędnościowe (np. X, Y, ewentualnie H).
